Dzień Świętego Walentego

14 lutego

Wersja skomercjalizowana dnia zakochanych, zwana potocznie Walentynkami, przyszła do Polski w latach dziewięćdziesiątych XX w. z Zachodu. Często słyszymy o pochodzeniu anglosaskim czy francuskim. To prawda, że Walentynki były tam popularne niemal od średniowiecza i że stamtąd dopiero tak niedawno przywędrowały do Polski. Tradycja Świętego Walentego ma jednak pochodzenie znacznie starsze, sięgające czasów rzymskich.
 
Luperkalia – pierwowzór dzisiejszych Walentynek
Rzymskie święto Luperkalia (włoskie ‘I Lupercali’, po łacinie Lupercalia) było obchodzone 15 lutego. Poświęcone było staroitalskiemu bogu płodności Luperco (czy Lupercus), opiekunowi pasterzy. W czasie tego święta podobno wrzucano do urny zapisane imiona mężczyzn i kobiet. Następnie chłopiec losował pary, które później przez cały następny rok żyły wspólnie aż do otrzymania daru płodności. Pod koniec V wieku n.e. pogańskie święto Luperkalia zostało zniesione przez papieża Gelazego I.
Dzień Świętego Walentego (La festa di San Valentino) został ogłoszony przez papieża w 496 roku, kilka stuleci po śmierci męczennika Walentego (Valentino). Święto to miało zastąpić zabronione Luperkalia. Obecnie to święto obchodzone jest w wielu krajach świata 14 lutego.
Istnieje wiele legend związanych z życiem św. Walentego, biskupa i męczennika.
Wg jednej z nich spacerujący biskup Walenty zobaczył młodą parę kłócącą się, podszedł do nich, podarował im różę i zaproponował, aby trzymali ją równocześnie w swoich rękach. Młodzi po chwili oddalili się pogodzeni.
Uważa się także, że biskup Walenty był prekursorem udzielania ślubów wiążących różne wyznania. Jako biskup Terni udzielił np. ślubu młodej chrześcijance o imieniu Serapia z rzymskim centurionem o imieniu Sabino.
Inna legenda opowiada jak to święty Walenty, gdy oczekiwał na swoją egzekucję, zakochał się w niewidomej córce strażnika więziennego. Dziewczyna cudownie odzyskała wzrok, a męczennik zostawił jej list pożegnalny, który zakończył słowami: ‘twój Walenty’…
 

back witch 5