Beltaine

noc z 30 kwietnia na 1 maja

celtyckie święto rozpoczynające lato, podczas którego gaszono stare ogniska i rozpalano nowe…

Według tradycji ogień w domowych ogniskach powinien płonąć nieprzerwanie od czasu Samhain aż do wigilii Beltaine, kiedy to jest on dokładnie wygaszany. W tym czasie piece i kominy powinny być dokładnie wyczyszczone aby były gotowe na przyjęcie nowego ognia, symbolu nowego początku.

Wieczorem druidzi we wszystkich celtyckich krajach rozpalali ognie Beltaine – a był to prawdziwy wywodzący się z zamierzchłych czasów akt magii, ponieważ ogniska rozpalane były po to aby sprowadzić słoneczne światło na ziemię. Największe ogniska rozpalane były ze specjalnie przygotowanego chrustu zebranego przez 3 razy po 3 ludzi z drewna dziewięciu świętych drzew. Kiedy ogień rozpalił się na dobre ogłaszał tym samym tryumf światła nad ciemnością na następne pół roku.

"W dawnych dniach, na długo przed tym, zanim mądrość i wiedza Druidów dotarły na nasze ziemie z zatopionych świątyń na zachodnich lądach, mieszkał tu czarowny lud. Zanim nauczyli się siać owies i zbierać plony, żywili się owocami i mięsem jeleni, na które polowali. W tamtych czasach nie było między nimi króla, lecz tylko królowa, która była ich matką. A skoro żyli z polowania, ich królowa i kapłanka nauczyła się przywoływać do siebie jelenie i prosić ich duchy, by poświęciły się i oddały życie dla życia Plemienia. Ale za ofiarę musi być złożona ofiara. Jeleń oddawał życie dla Plemienia, więc ktoś z Plemienia musiał oddać za to swoje życie, a przynajmniej podjąć ryzyko, że jelenie mogły, jeśli chciały, wziąć jego życie w zamian za swoje. I w ten sposób równowaga była zachowana.

beltaine
Tak więc matka Plemienia co roku wybierała swego towarzysza. A ponieważ on godził się oddać swe życie dla Plemienia, ludzie Plemienia darowywali mu swoje życie. Nawet jeśli niemowlęta przy piersi głodowały, on miał jadła zawsze pod dostatkiem. Mógł też mieć wszystkie kobiety Plemienia, tak by to on, najsilniejszy i najlepszy, mógł je zapładniać. Poza tym matka Plemienia była często za stara na rodzenie dzieci, musiał więc mieć wybór między młodymi kobietami i żaden mężczyzna Plemienia nie ważył się mu odmówić tego, czego chciał. A potem, kiedy rok upływał, w tamtych czasach robiono to co roku, zakładał na siebie rogi jelenia i strój z niewyprawionej jeleniej skóry, by jelenie myślały, że jest jednym z nich. I biegł ze stadem, gdy Matka Łowczyni rzucała na nie zaklęcie do biegu.
O tej porze roku stado już było po wyborze swojego Przewodnika, Króla Ogiera, i czasami Król Ogier wyczuwał obcego i walczył z nim. Wtedy Rogaty Pan ginął."

literacki opis rytuału połączenia z Rogatym Panem

Fragment książki: Zimmer Bradley, Marion. 2010. Mgły Avalonu (tytuł oryg. The Mists of Avalon). Tłumaczenie: Chojnacka Dagmara. Wydawnictwo: Zysk i S-ka.


back witch 5